De loopbaan van Yori Swart kent een zeldzaam vliegende start. De jonge zangeres-componist-gitariste
uit het Noord Hollandse Bergen won vorig jaar met haar band de Amsterdamse Popprijs. Dit jaar gingen
ze er met zijn zessen vandoor met de Sena Performers POPnl Award en als klap op de vuurpijl won Yori
op de valreep van 2011 ook nog eens de finale van de Grote Prijs van Nederland, afdeling singer-songwriter.

Dat ze mét en zonder band indruk maakt, geeft al aan dat Yori Swart niet de zoveelste mooi ogende,
goed klinkende singer-songwriter is. Dat vinden ook Agnes Obel, Tim Knol, Wende Snijders en De Dijk
die de debutante goed genoeg vonden om haar te vragen als support act.

Het rijtje wapenfeiten wordt nog indrukwekkender als je weet dat Yori nog geen album uit heeft.
Dat verschijnt begin 2012 op haar eigen label, YSplaat. Yori's debuut is geproduceerd door Attie Bauw*,
die haar heeft geholpen haar talent en enthousiasme vast te leggen in tien sfeervolle songs.

In haar zang en composities klinken sporen door van favorieten als Ani DiFranco, Joni Mitchell en
Tomas Dybdahl, maar Yori is een authentieke performer, die mede dankzij haar vaste vijfkoppige band
en professionele producer een eigen richting is opgeslagen.

In 2011 hebben Yori & band wind gezaaid, het moet raar lopen als ze in 2012 geen stormachtig
succes oogsten. Het jaar begint in ieder geval goed, met een optreden op Noorderslag, gevolgd door
de release van het album en een tour die op 2 maart van start gaat in Paradiso.

Yori Swart, Zang, Gitaar
Okke Punt, Mondharmonica, Zang
Anne Punt, Hammond
Reinier Scheffer, Gitaar
David Stapel, Bas
Joris Fiertag, Drums

Attie Bauw is een internationaal succesvol producer/mixer die werkte met o.a. Judas Priest,
Hans Dulfer en Racoon.

Het kan verkeren wanneer een groep zich tot een sabbatjaar verplicht ziet omdat één van haar leden op wereldreis vertrekt. De drummer ruikt zijn kans om een jazzproject op te richten, een ander gaat schilderen of kinderboeken schrijven. De gitarist raakt aan de crack en pent een driedubbel solo-album vol psychedelische avant-garde. De bassist begint anorectische fotomodellen te daten en ontdekt z'n innerlijke stylist. Yep, een volledig jaar in het ongewisse kan knagen aan sommige bands. Niet zo bij A Brand. Terwijl zanger/gitarist Tom de zeven werelddelen verkent, gebruikt de rest van het kwintet de vrijgekomen tijd om hun volgende demarche te plannen. Bij Tom's thuiskomst gaat het stante pede richting studio, een duffelbag vol demo's onder de arm en een gereputeerde producer aan de hand – om vervolgens enkele maanden later alles opzij te schuiven en van nul te herbeginnen. Dames en heren, het was een bewogen reis, maar de vierde langspeler van A Brand, Future You, is geland! Zeg niet 'het is hun meeste groovy plaat tot nu toe', zeg liever 'A Brand klonk ritmisch nooit eerder zo gevarieerd'. Zeg niet 'ze is ambitieus', zeg gewoon 'de songs duren deze keer langer'. Zeg niet dat het een nostalgische, down-to-earth, ruig klinkend album is – hou het op organisch, rechttoe rechtaan en gitaar-georienteerd. Allemaal het resultaat van hun verblijf in ' de speeltuin', een verbouwde, gemeenschappelijke boerderij op het platteland. Een rurale habitat die dient als laboratorium slash retraite, waardoor Future You uitgroeit tot een (h)echt groepsalbum. Weg van het cut-and-paste-gedoe, dwars door het softwareraster van Ableton en terug naar het repetitiekot! Daar wast het Antwerps collectief de vorige studio-opnames van zich af – een proces dat afgerond werd als goede vrienden, maar uiteindelijk onvoldoende werd bevonden door de band. Dus namen ze het muzikale heft terug in eigen handen. Het resultaat: een dozijn songs die A Brand tonen als hun meest dynamische, zelfverzekerde en relaxte zelf. Een waardige opvolger voor het twee jaar oude Judas en diens voorgangers Hammerhead (2006) en 45 RPM (2004). Wacht maar af tot de jongens er nieuwe horizonten mee verkennen, zij-aan-zij als een bende desperados - gitaar op de heup, blik op oneindig.